Një grua, identiteti i së cilës është ruajtur si N.N., ka treguar në një rrëfim ekskluziv për emisionin “Debat Plus” për ngjarjen e rëndë që i ndodhi një vit më parë, kur ish-bashkëshorti i saj vrau dy vëllezërit e saj. Në rrëfimin e saj, ajo ka folur edhe për mënyrën se si i ka përjetuar pasojat dhe si ka ndryshuar jeta pas asaj dite, duke dhënë detaje mbi dhunën dhe frikën që e shoqëroi gjithë periudhën.
Ngjarja që tronditi familjen lidhet me faktin se ish-bashkëshorti i gruas kishte vrarë dy vëllezërit e saj. Ajo e vendosi rrëfimin në kontekstin e një historie të gjatë dhune dhe kontrolli, ku, sipas asaj që përshkruan, dhuna nuk ndodhte vetëm në forma të drejtpërdrejta fizike, por shoqërohej edhe me frikësim, presion dhe përpjekje për ta fshehur atë që po ndodhte.
Gjatë bisedës, N.N. ka folur për një porosi që e ka marrë lidhur me mënyrën se si duhej të shfaqej dhuna. Sipas rrëfimit të saj, ish-bashkëshorti i kishte kërkuar që goditjet të jepeshin “në trup” dhe jo në fytyrë, me qëllim që të mos dallohej. Kjo, sipas gruas, ishte pjesë e logjikës së kontrollit: që shenjat të mos ishin të dukshme dhe që dhuna të mbetej e fshehur, pa u vënë re nga të tjerët.
Ndër të tjera, ajo ka treguar se si kjo situatë ndikoi në përditshmërinë e saj dhe çfarë lloj mendimesh e emocione e shoqëronin. Pasojat e asaj që ndodhi një vit më parë nuk u mbyllën me ngjarjen vetë, por vazhduan të jetojnë në çdo detaj, në ankth, në kujtime dhe në pasigurinë se çfarë do të sillte e ardhmja. Rrëfimi përfshin edhe përjetimet personale që gruaja tha se i kishte kaluar në periudhën pas krimit, kur jeta brenda familjes u trondit në mënyrë të pakthyeshme.
Dhuna në trup, jo në fytyrë: si u përpoq të fshihej krimi
Në rrëfimin e saj në “Debat Plus”, N.N. ka sjellë në vëmendje se dhuna nuk është vetëm një akt i vetëm, por një proces. Ajo thekson se, pikërisht te përpjekja për ta fshehur, qëndronte edhe “mesazhi” që i ishte dhënë. Sipas saj, porosia për të mos lënë shenja në fytyrë tregonte se dhunuesi synonte të shmangte vëzhgimin dhe reagimin e mundshëm nga rrethimi.
Një aspekt tjetër i rrëfimit lidhet me fatin e dy vëllezërve të saj, të cilët u vranë nga ish-bashkëshorti i saj. Gruaja e përshkruan këtë si një ngjarje që e ndryshoi përgjithmonë jetën, jo vetëm për shkak të humbjes, por edhe për shkak të traumës së shoqëruar nga frika dhe nga përballja me realitetin. Përmes rrëfimit, ajo synon të japë një pamje të qartë të asaj që përjetoi, duke përfshirë edhe elemente që lidhen me mënyrën si dhuna shfaqej dhe si tentohej të fshihej.
Rrëfimi i N.N. vjen si një dëshmi personale e një historie të rëndë, ku përmendet se krimi ndaj dy vëllezërve ndodhi një vit më parë dhe ku dhuna paraprake kishte krijuar një klimë frike. Në “Debat Plus”, ajo rrëfeu për përjetimet dhe detajet që lidhen me kërkesën për dhunë “në trup, jo në fytyrë”, si pjesë e një përpjekjeje për ta bërë të padukshme atë që po ndodhte. Tregimi i saj e vendos theksin te shenjat, te fshehja dhe te pasojat që mbeten edhe pas ditëve më të vështira.
Botuar fillimisht në Albeu
