Ish-futbollisti profesionist islandez, Rurik Gislason, ka hapur një kapitull shumë të vështirë të jetës së tij, duke treguar se si u detyrua të humbte funeralin e nënës. Në rrëfimin e tij, ai përshkruan emocionin dhe dhimbjen që i mbeti pas faktit se obligimet kontraktuale me klubin e detyruan të kthehej në Gjermani, pavarësisht se do të kishte dashur të ishte aty në momentet e fundit.
Sipas tregimit të Gislason, periudha që ai konsideron ndër më të dhimbshmet ka të bëjë pikërisht me atë që ndodhi kur nënës së tij iu desh të përcillej. Ai shpjegon se kërkesa për t’u rikthyer nuk ishte thjesht një zhvendosje e zakonshme, por një situatë ku kontrata e lidhte me klubin dhe i hiqte mundësinë për të marrë pjesë në varrim. Në vend që të udhëtonte dhe të përjetonte ceremoninë me familjen, ai u përball me një zgjedhje që nuk e vendosi vetë.
Gislason tregon se, për shkak të kësaj detyrimi nga klubi, ai nuk mundi të shkonte në funeralin e nënës. Kjo solli një ndjenjë të fortë faji dhe një boshllëk emocional që e shoqëroi më pas. Ai rrëfen se lajmi dhe organizimi i ceremonisë u përball me rrethanat e tij profesionale, çka e bëri të pamundur të ishte fizikisht pranë të afërmve.
Ngjarja u bë edhe më e vështirë kur ai zbulon se si mund t’i “shihte” momentet e fundit nga larg. Në rrëfim, Gislason thotë se funeralin e ndiqte në YouTube, pasi klubi e kërkoi atë të shkonte në stërvitje dhe ai duhej të qëndronte në ritmin e angazhimeve. Për të, ky ishte një zëvendësim i dhimbshëm, sepse nuk e zëvendësonte dot praninë, por e bënte realitetin edhe më të rëndë.
Dhimbja e humbjes: funeralin e nënës e ndoqi në YouTube
Ndërsa rrëfimi vazhdon, ish-futbollisti thekson se kjo periudhë nuk ishte thjesht një moment i trishtuar në kalendar, por një traumë emocionale që i mbeti. Ai shpjegon se vendimi i imponuar nga obligimet me klubin e çoi të kthehej në Gjermani, çka e shkëputi atë nga familja pikërisht në kohën kur prania dukej e pazëvendësueshme. Për të, ky detaj e bën historinë edhe më të prekshme: varrimi u bë realitet pa të.
Gislason e lidh këtë situatë me mënyrën se si sporti, kontratat dhe angazhimet profesionale mund të përplasen me ngjarje shumë personale. Ai e paraqet si një periudhë ku respektimi i detyrimeve të punës u shndërrua në një kosto emocionale të lartë. Përkundër faktit se ai i përmbushte rolet e tij sportive, rrethanat e sollën që të mos ishte aty kur nënën e tij po e përcillnin për herë të fundit.
Rrëfimi i tij vjen në një intervistë për emisionin “My Stor […]”, ku ai ka ndarë këtë pjesë të jetës së tij, duke e bërë publike një dhimbje që shumë njerëz e kuptojnë vetëm kur e kalojnë vetë. Historia e Gislason thekson se ndonjëherë, edhe kur dikush ka qenë i përgatitur të ecë përpara në karrierë, momentet familjare mund të krijojnë plagë të thella. Në fund, fakti që ai e ndoqi funeralin përmes YouTube pas kërkesës së klubit për stërvitje tregon se sa e vështirë ishte të përballohej ajo që ndodhi, pa mundur të jetë fizikisht në Gjermani dhe pa qenë pranë familjes.
Botuar fillimisht në Albeu
