Kur Ardiani mbushi 48 vjeç, një dhuratë nga vajza e madhe i hapi derën një të panjohure që nuk e priste. Ai jeton në Dublin prej 21 vjetësh dhe ka lindur në Preshevë, në një familje të thjeshtë. Për më shumë se katër dekada, besimi i tij për prejardhjen dhe lidhjet familjare ishte i qartë: babai që e rriti, Bashkimi, ishte edhe babai biologjik. Por testet e ADN-së, të kryera nga kureshtja dhe më pas të ndjekura nga verifikimet, sollën një realitet krejt tjetër.
Ardiani tregon se babai i tij punonte si shofer autobusi, ndërsa nëna, Naxhija, punonte si rrobaqepëse. Ai ka edhe një motër, Blertën, pesë vjet më të vogël. Në fëmijëri, Bashkimi nuk ishte njeri që shprehte lehtë ndjenjat. Edhe pse Ardiani nuk mban mend shpesh ta dëgjonte të thoshte se e donte, babai ishte i pranishëm në mënyrën e vet: herët në mëngjes ngrihej para agimit që ta çonte në stacion për autobusin e shkollës dhe, kur Ardiani u regjistrua në fakultet në Prishtinë, babai shiti makinën e tij të vjetër për të paguar vitin e parë.
Kur më vonë Ardiani vendosi të largohej për në Irlandë, Bashkimi ishte sërish mbështetje e heshtur. Ai nuk u përpoq ta ndalte të birin. “Shko”, i kishte thënë. “Nëse nuk të ecën, dera e shtëpisë është këtu.” Kjo mënyrë përkujdesjeje, e shprehur përmes veprave, vazhdoi edhe pas problemeve që erdhën më pas në familje. Naxhija vdiq para shtatë vjetësh, pas një sëmundjeje të shkurtër. Pas humbjes së saj, babai u mbyll edhe më shumë në vete: telefonatat me Ardianin vazhduan çdo javë, por bisedat ishin të shkurtra, pothuajse pa hapësirë për gjëra personale.
Testi i ADN-së ndryshoi gjithçka për familjen
Historia mori kthesën pikërisht në ditëlindjen e 48-të. Vajza e madhe e Ardianit, Era, i dhuroi një test për prejardhjen gjenetike, me idenë që të ndërtonin pemën familjare. Ardiani thotë se e dinte prejardhjen, pasi kishte lindur në Preshevë, dhe mendonte se testet nuk ishin të nevojshme. Por Era këmbënguli dhe ai pranoi ta bënte testin.
Pas disa javësh erdhën rezultatet. Ardiani shprehet se përqindjet e prejardhjes nuk kishin asgjë të pazakontë. Ajo që e tronditi ishte lista e personave me të cilët ndante lidhje gjenetike. Në mes të tyre kishte disa të afërm nga ana e nënës, gjë që përputhej me pritshmëritë, por nuk dilte asnjë person nga familja e babait. Për të, kjo ishte hera e parë që dyshimet filluan të merrnin formë konkrete.
Era, duke e parë situatën si një mundësi gabimi, kontrolloi me kujdes të dhënat: mbiemrat, datat dhe mënyrën se si ishin të lidhura llogaritë e anëtarëve të pemës familjare. Në tentativën për ta sqaruar, ajo gjeti edhe një tjetër rezultat: kushëriri i Ardianit, Lulzimi, që jetonte në Gjermani, kishte bërë të njëjtin test. Në skemën që duhej të përputhej, një lidhje e qartë gjenetike ishte e pritur. Por te Ardiani u shfaq një person i ri, i regjistruar me emrin Petrit, që jetonte në Austri, dhe që rezultonte kushëri i afërt. Ky emër për Ardianin nuk i thoshte asgjë.
Petrit e mori kontaktin shpejt. Ai i pyeti Ardianit menjëherë për emrin e nënës dhe për vendin ku ai kishte lindur. Ardiani ia dha informacionin, por Petrit nuk ktheu përgjigje për dy ditë. Gjatë asaj kohe, në mendjen e tij përqafohej një dyshim gjithnjë e më i fortë: në vend të shpjegimeve të thjeshta, testi po tregonte se diçka në strukturën e familjes së tij nuk ishte ashtu si e kishte besuar.
Në fund, ai u udhëzua: “Mendoj se duhet të flasësh me babanë tënd.” Ardiani e thirri babanë, por nuk pati guxim ta pyeste direkt. Biseda, ashtu siç kishte ndodhur shpesh, u drejtua në gjëra të zakonshme: moti, tensioni i gjakut dhe një problem me çatinë. Ai dëgjonte, por në të njëjtën kohë mendonte se ndoshta asgjë nga ato që ai kishte mësuar për veten nuk ishte e vërtetë. Kur kaluan disa ditë, ai vendosi të porosiste një test tjetër, këtë herë me qëllim verifikimi. Megjithatë, nuk ishte e lehtë të merrej një mostër nga babai, pa shpjeguar arsyen. Për këtë, ai foli fillimisht me motrën, Blertën.
Motra i bëri një kundërshtim të qetë, por të drejtpërdrejtë: “Po kërkon probleme aty ku nuk ka. Babai është 76 vjeç. Çfarë do të ndryshosh tani?” Edhe pse testi kishte hapur një periudhë ankthi dhe pasigurie, Ardiani e pa qartë se përpara verifikimit, duhej të gjente mënyrën për ta bërë pyetjen pa e thyer lidhjen e familjes. Deri në këtë pikë, të gjitha të dhënat e mbledhura e kishin çuar në një përfundim të paqartë, por të pamohueshëm: testi i ADN-së e kishte vendosur atë përballë një realiteti që nuk përputhej me atë që kishte besuar për 48 vjet.
Botuar fillimisht në Bota Sot
