Një 28-vjeçare nga Britania e Madhe ka humbur një pjesë të madhe të kujtesës pasi u diagnostikua me encefalit, një sëmundje serioze që shkakton inflamacion dhe ënjtje të trurit. Rasti i saj është përshkruar si i rrallë dhe ka lënë pasoja të thella në jetën e përditshme, duke e bërë të vështirë për të mbajtur lidhje me personat dhe kujtimet e mëparshme.
Pas diagnozës, ajo ka nisur të përballet me ndryshime që prekin drejtpërdrejt kujtesën. Sipas rrëfimeve të saj, njerëzit rreth saj janë kthyer në të panjohur, pasi ajo nuk i njihte më ashtu si më parë. Kjo gjendje ka ndikuar jo vetëm në marrëdhëniet, por edhe në mënyrën si ajo orienton ditën, në aktivitetet e zakonshme dhe në tentativën për të kuptuar çfarë ndodh rreth saj.
Encefaliti, në rastin e saj, ka sjellë një humbje të konsiderueshme të kujtesës, deri në atë pikë sa ajo thotë se gjithçka mund të ndihej e shkëputur nga e kaluara. Ndërsa pjesa më e vështirë mbetet ballafaqimi me pasojat në kujdesin e përditshëm, ajo thekson se ka edhe momente që e ndihmojnë të përballojë situatën.
Kur kujtesa zbehet, filmat mbeten rrugë për rikthim
Në këtë kontekst, ajo përmend se ka një “anë pozitive”: mund të shohë filmat e saj të preferuar dhe t’i shijojë sikur të ishin për herë të parë. Ndjesia që krijohet është e veçantë, sepse ajo nuk i mban më në mënyrë të qartë kujtimet për atë që ka parë më parë, duke bërë që historitë të duken të reja sa herë që ulet t’i shohë përsëri. Për të, kjo është kthyer në një mënyrë për t’u lidhur me botën e filmit edhe kur kujtesa e zakonshme nuk funksionon si më parë.
Ndërsa sëmundja ka ndryshuar realitetin e saj emocional dhe shoqëror, filmat shfaqen si një element që i jep qetësi dhe vazhdimësi. Ajo vlerëson se shikimi i tyre nuk kërkon të njëjtën përputhje me kujtimet, sepse çdo shfaqje e re sjell surprizë, ritëm dhe përqendrim. Në vend të boshllëkut që sjell harresa, ajo gjen një rrugë për të përjetuar diçka që e mban të lidhur me vlerat personale, siç janë filmat e preferuar.
Megjithatë, ajo përballon çdo ditë vështirësi praktike, për shkak të impaktit që encefaliti ka pasur në funksionet e trurit dhe në kapacitetin për të ruajtur informacionin. Humbja e kujtesës e bën të domosdoshme përshtatjen me situata të reja dhe rikujtimin e vazhdueshëm të asaj që duhet të dijë apo të mbajë mend. Rrëfimi i saj nënvizon se ndryshimet mund të prekin jo vetëm të shkuarën, por edhe mënyrën si ndërtohet dita e tashme.
Edhe pse përshkrimi i saj flet për pasojat e rënda të një sëmundjeje të pazakontë, ajo e sheh edhe një hapësirë shprese në detajet e vogla që i lehtësojnë përballjen. Ajo thekson se, pavarësisht humbjes së një pjese të madhe të kujtesës, filmat vazhdojnë të kenë vlerë dhe të krijojnë ndjesinë se gjithçka mund të fillojë sërish. Kjo e bën narrativën e saj më shumë se një histori humbjeje: është edhe një tregim i përballjes, ku çdo ditë kërkon përshtatje, por gjen mënyra për të vazhduar.
Botuar fillimisht në Albeu
