Deputetja e mëhershme e Kuvendit të Kosovës, Jeta Statovci, ka komentuar përvojën e saj brenda një koalicioni dhe liste të përbashkët politike, duke e shoqëruar me kritika për mënyrën si mblidhen dhe zbatohen qëndrimet brenda strukturave partiake. Në qendër të vëmendjes së saj është mungesa e mbështetjes së plotë për disa pozicione politike, edhe kur në nivel deklarativ shfaqet gatishmëri.
Statovci ka theksuar se, në rastin konkret të presidentes së Kosovës, Vjosa Osmani, në parim ka ekzistuar “disponim” që ajo të mbështetej. Megjithatë, sipas saj, ky qëndrim nuk është përkthyer vazhdimisht në veprime konkrete brenda subjektit politik, ku mbështetja do të pritej të jetë më e qartë dhe më e qëndrueshme nga anëtarësia apo strukturat drejtuese.
Gjatë shpjegimit të saj, ajo ka ngritur një dallim mes asaj që tha se është vlerëruar dhe e pranuar në komunikimet publike, dhe asaj që ndodh më pas në punën e brendshme. Statovci ka argumentuar se në nivel deklarativ është thënë se ekziston vullnet për të mbështetur Osmanin, por kjo, sipas saj, nuk ka gjetur gjithmonë reflektim në vendime e veprime të dukshme.
Ajo ka përmendur edhe mënyrën si lidhet emri i një formacioni politik me qëndrimin që pritet të tregohet. Në këtë kontekst, Statovci ka “goditur” ish-partinë e saj, duke e lidhur me formulimin: “Ta kesh emrin Guxo dhe mos të kesh guxim ta përkrahësh Osmanin”. Në këtë mënyrë, kritika e saj përqendrohet te mungesa e guximit të shprehur, kur bëhet fjalë për mbështetje reale.
“Ta kesh emrin Guxo dhe mos të kesh guxim” për Osmanin
Statovci ka vijuar duke përshkruar se çfarë ka parë brenda dinamikave të një koalicioni dhe një liste të përbashkët. Sipas saj, ka pasur sinjale qëndrimi “pro” në diskutime, por në terren nuk është reflektuar gjithmonë në mënyrë të njëtrajtshme. Kjo, për të, është shndërruar në një problem të besueshmërisë mes asaj që thuhet dhe asaj që bëhet.
Në komentin e saj, ajo e ka lidhur këtë me mënyrën se si funksionojnë grupimet politike kur përballen me kërkesa për mbështetje të caktuara. Statovci ka nënvizuar se disponimi i brendshëm ka qenë në drejtim të mbështetjes, por kjo nuk ka garantuar automatizëm qëndrimi në vendimmarrje. Me fjalë të tjera, ajo ka sugjeruar se edhe kur ekziston gatishmëri, presioni i brendshëm apo hezitimi në struktura mund të ndikojë që mbështetja të mos materializohet plotësisht.
Përveç kësaj, ajo ka vënë në pah se çështja e mbështetjes ndaj presidentes Vjosa Osmani është përmendur si qëndrim i pritur, por nuk është përcjellë gjithmonë me veprime konkrete. Në këtë kuadër, Statovci ka shprehur se qëndrimet e saj dhe interpretimi i saj mbi këtë proces vijnë nga ajo që ka përjetuar gjatë kohës kur ishte pjesë e një koalicioni dhe liste të përbashkët politike.
Fjalët e Statovcit vijnë në një moment kur në skenën politike po qarkullojnë shpesh diskutime për kohezionin brenda partive, për mënyrën si artikulohen qëndrimet dhe për faktin nëse deklaratat përkthehen në veprime. Kritika e saj, e përmbledhur në formulimin për “Guxon” dhe mbështetjen e Osmanit, e vendos në qendër rolin e guximit politik kur bëhet fjalë për të mbajtur një linjë të caktuar dhe për ta mbështetur atë në mënyrë të dukshme.
Botuar fillimisht në Gazeta Express
