Pas zgjedhjeve të fundit të jashtëzakonshme, përreth vendit është hapur sërish një debat i gjerë politik: çfarë do të ndodhë më tutje dhe sa realisht kanë ndryshuar prioritetet. Në vend të zgjidhjeve konkrete, megjithatë, në fjalorin publik po rikthehen thirrje e retorika që i çojnë qytetarët drejt lodhjes së re, pikërisht atëherë kur kërkohet kthesë dhe qetësi politike.
Kjo situatë ka nxitur një reagim të fortë në hapësirën publike, ku theksi vihet te përgjegjësia e politikanëve për të mos e kthyer procesin në një cikël të pafund premtimesh. Në vend që të shfrytëzohet momenti pas zgjedhjeve për të ndërtuar rrugë pune, disa qasje po shfaqen si përpjekje për ta shtyrë vendin drejt sërish zgjedhjeve, pa siguruar më parë bazat e nevojshme për funksionim normal institucional.
Mes kësaj, në opinion qarkullojnë edhe shqetësime për mënyrën se si po menaxhohet periudha pas procesit zgjedhor. Një pjesë e diskutimeve e vendos në qendër idenë se populli nuk duhet të vihet përpara sprovash të reja, sidomos kur ato mund të shmangen me marrëveshje, dialog dhe vendimmarrje të përgjegjshme. Kujtesa politike, thonë qytetarët, është e qartë: zgjatja e pasigurisë nuk është zgjidhje, por e shton atë.
Për të kuptuar frymën e reagimeve, vëmendja shkon edhe te ajo që nënvizohet si nevojë për t’u dhënë qytetarëve siguri. Mesazhi që përcillet është i thjeshtë: të ndalet loja politike që e lë të ardhmen në pritje. Në këtë logjikë, procesi politik nuk duhet të shndërrohet në një rrugë pa fund ku çdo hap i ri hap “pasiguri” të re, ndërkohë që nevojat e përditshme të njerëzve kërkojnë punë dhe rezultate.
Artikulli kujton se pas zgjedhjeve të fundit të jashtëzakonshme, vendi nuk ka luks të humbasë kohë. Në diskutimet e brendshme të skenës politike, përmendet shpesh se “në çdo kohë ka zgjidhje”, por praktika tregon se pa vullnet për të gjetur rrugë konkrete, gjithçka kthehet në “në fund pa zgjidhje”. Po ashtu, theksohet se përpara se të flitet për hapa të reja, duhet të merret parasysh ajo që është më e rëndësishmja: a po ndërtohet një rrugë për dalje nga hallakama, apo thjesht po zhvendoset problemi.
Në këtë rrjedhë, një tjetër element që del në pah lidhet me nevojën për vendime që mos ta ndezin më tej të kaluarën si pishtar, por ta mbyllin atë me përgjegjësi. Të kuptosh gabimet e deritanishme, të mos i përsërisësh dhe të mos e çosh vendin drejt një rrotullimi të njëjtë, është çelësi që kërkohet nga shoqëria. Nëse zgjidhjet mungojnë, pasojat i mbajnë qytetarët, ndërsa politikanët rrezikojnë të mbeten vetëm me fjalë.
Ndërkohë, në kujtesë mbetet edhe një thirrje e përsëritur: s’ka kthim prapa kur e kaluara ka nisur të digjet dhe të ndizet. Për këtë arsye, përmendet qartë nevoja që të kërkohet rrugë për dalje nga pasiguria, sepse vetë situata po e mban të ngujuar shoqërinë në pritje të vazhdueshme. Në këtë kuadër, kërkohet që politikanët të mblidhni mendtë tani, të mos e përçajnë më tej vendin me skenarë që e rrisin konfuzionin, dhe të mos e përdorin popullin si element të një strategjie që synon vetëm zvarritje.
Gjithçka përmblidhet në një ide kyçe: të mos e dërgojnë popullin përseri në zgjedhje pa arsye, kur ekziston mundësia për të punuar mbi baza të qëndrueshme. Pas zgjedhjeve të fundit të jashtëzakonshme, shoqëria pret angazhim dhe vullnet për zgjidhje reale, jo rikthim te hapat që tashmë e kanë provuar se e mbajnë vendin në pasiguri. Kjo periudhë kërkon vendimmarrje që e kthen drejtimin nga fjalët te veprat, dhe nga premtimet te rezultatet.
Botuar fillimisht në Bota Sot
