Brazili e mbylli pjesën e parë të ndeshjes në një gjendje jo të mirë, duke e ditur se pas asaj faze do të përballej me një atmosferë të vështirë në shtëpi. Lojtarët u larguan nga fusha me barrën e një rezultati që i mbante shumë afër eliminimit të hershëm në Kupën e Botës, me vetëm 45 minuta të tjera në lojë.
Gjatë 45 minutave të para, Japonia e mbajti Brazilin nën kontroll. Për më tepër, skuadra aziatike arriti të shënonte gol dhe dukej komode në menaxhimin e momentit. Për ekipin brazilian, që nuk kishte arritur fitore me përmbysje të rezultatit në një ndeshje të Kupës së Botës që nga viti 2002, gjithçka dukej se po shkonte drejt një goditjeje tjetër të rëndë.
Por në stol, Brazili kishte Carlo Ancelottin, një emër i veçantë në botën e futbollit dhe fitues i “sërik” në nivelin më të lartë. Ancelotti ka pesë trofe të Ligës së Kampionëve dhe trofe në pesë ligat kryesore të futbollit evropian. Ai ka fituar pothuajse çdo gjë që mund të imagjinohet në garat e klubit, madje në disa raste edhe më shumë se një herë.
Roli i tij me Brazilin shënon edhe një moment të parë për trajnerin italian. Drejtimi i Brazilit është “puna” e parë ndërkombëtare e Ancelottit. Për më tepër, ai u bë trajneri i parë i huaj i Brazilit në një Kupë të Botës. Natyrisht, pas një pjese të parë ku ekipi nuk po shkonte siç pritej, edhe ai dukej se do të kishte shqetësime, megjithëse qëndrimi i tij gjatë kthimit në zhveshtore duket se e përforcoi skuadrën.
Ancelotti e ruajti qetësinë dhe e ktheu përmbysjen në realitet
Pas pjesës së parë, kur Brazili ishte vetëm pranë një eliminimi në raundin e hershëm të eliminimit direkt, Ancelotti u përball me presionin maksimal. Ai u pa si një figurë që e dinte se çfarë duhej bërë dhe e menaxhonte situatën me qetësi. “Jo, jo vërtetë. Kisha besim te skuadra”, tha Ancelotti, duke e shprehur qartë bindjen për reagimin e ekipit.
Loja e Ancelottit u lidh me një ide të thjeshtë: të mos e lejonte skuadrën të tronditej, por ta mbante në rrugë për fitoren. Ai u përshkrua si një person që e bën punën deri në fund, pa e kthyer momentin në panik. Për Brazilin, kjo ishte një përpjekje për të arritur fitoren e parë me përmbysje në fazën nokaut të Botërorit që nga ajo ndaj Turqisë në gjysmëfinale 24 vjet më parë. Ndërkohë, duhej ruajtur qetësia, pasi eliminimi në raundin e parë direkt dhe një kundërshtar aziatik do të ishte poshtëruese për Brazilin.
Ancelotti kishte arritur një ecuri të rëndësishme që nga marrja e drejtimit: ai kishte fituar nëntë nga 15 ndeshjet e para në krye të Brazilit. Presioni, megjithatë, dukej i madh pikërisht në momentin e kthimit në zhveshtore për ta bërë të qartë mesazhin e tij pas pjesës së parë. Gjatë atij intervali, ai gjithashtu u përball me probleme në grup: shumë lojtarë të Brazilit patën telashe në pjesën e parë. Për këtë arsye, italianit i erdhi reagimi i saktë në momentin e duhur; zëvendësoi vetëm Endrickun, i cili hyri në vend të Lucas Paquetas të lënduar.
Në analizat e momentit, Tim Vickery, analist i BBC-së dhe njohës i futbollit në Amerikën e Jugut, e vuri theksin te mënyra si Ancelotti menaxhon situata të tilla: “Ndonjëherë aftësia më e madhe e Ancelottit është të mos bëjë asgjë”. Ai u cilësua si një oaz qetësie në mes të kaosit. E njëjta ide u pa edhe në këtë ndeshje, ku qetësia u shpagua sërish. Pas sfidës, Ancelotti pranoi se Brazili pati probleme ndaj skuadrës së organizuar mirë të Japonisë, por theksoi se ekipi ishte i pranishëm në fushë dhe se skuadra arriti të dalë nga gjendja e vështirë.
Botuar fillimisht në Koha.net
