Partia Demokratike ka vijuar të reagojë kundër asaj që e quan trajtim jo të njëjtë nga drejtësia e re, duke e ngritur në qendër SPAK-un dhe duke shënjestruar disa figura konkrete. Në qëndrimet e saj, PD ka përdorur jo rrallë tone të ashpra dhe krahasime që e lidhin veprimtarinë e institucioneve me elementë kriminalë, duke i çuar akuzat në terren publik me pretendime të drejtpërdrejta.
Gjatë një reagimi të radhës, Sali Berisha është shprehur se kreu i SPAK-ut, Altin Dumani, po vepron “më keq” se një figurë tjetër, duke e paraqitur këtë si provë të një standardi të ndryshëm në trajtimin e çështjeve. Në këtë mënyrë, Berisha ka përdorur një argument krahasues për të justifikuar pretendimin se sistemi nuk po funksionon njësoj për të gjithë, duke e shoqëruar me kritika të drejtpërdrejta për mënyrën sesi janë mbyllur dosjet dhe për prioritetet e hetimit.
Sipas qëndrimit të PD-së, Altin Dumani jo vetëm që nuk po ndjek kursin e pretenduar nga opozita, por edhe po mban në kontroll proceset e drejtësisë në mënyrë që, sipas tyre, dosjet e lidhura me kryetarin e qeverisë në largime të njëpasnjëshme të qëndrimeve politike të Edi Ramës po mbyllen. Berisha e ka shtrirë këtë narrativë duke e paraqitur drejtësinë e re si të ndikuar dhe jo si të pavarur në praktikë, duke e kthyer reagimin në një ofensivë politike kundër SPAK-ut.
Ndryshe nga qëndrimet e mëparshme të Berishës, që shpesh kanë qenë të fokusuar te akuza të përgjithshme, këtë herë PD e ka çuar debatin edhe më tej: në shënjestër është vënë një emër i caktuar, Brahimaj (referuar si “Brahon” në formulimin e reagimit), ndërkohë që PD ka kërkuar edhe arrestimin e një tjetri, konkretisht Ballukut. Këto kërkesa vijnë si pjesë e një linje më të ashpër kundër personave që opozita i lidh me drejtimin e institucioneve dhe me çështje që, sipas saj, duhet të kishin përfunduar me masa ligjore.
PD pretendon “dy standarde” dhe kërkon arrestime për Ballukun
Reagimet e PD-së ndaj SPAK-ut nuk kanë qenë sporadike. Partia Demokratike ka shfaqur vazhdimisht pakënaqësi ndaj drejtësisë së re, duke e shoqëruar këtë pakënaqësi me tone fyese dhe me krahasime që krijojnë përshtypjen se hetimet nuk po trajtojnë njësoj situata të ngjashme. Në këtë narrativë, SPAK-u paraqitet si institucioni që po përdor mekanizma selektivë, ndërsa PD kërkon që, sipas saj, të vendosen kritere të unifikuara dhe të merren masa konkrete.
Në argumentin që është artikuluar në publik, PD ka sinjalizuar se standardi i zbatimit të ligjit po ndryshon nga rasti në rast, çka sipas saj prodhon një perceptim të qartë se procesi penal nuk është i balancuar. Pikërisht mbi këtë bazë, kërkesat për arrestim shfaqen si objektivi i radhës: arrestimi i Ballukut vendoset si një vendimmarrje që opozita e kërkon për t’i dhënë fund, në mënyrën e saj, asaj që e konsideron pabarazi në hetime.
Përtej akuzave dhe pretendimeve, reagimi i PD-së ka edhe një mesazh të drejtpërdrejtë politik: opozita synon të rrisë presionin publik mbi institucionet e drejtësisë, duke i bërë thirrje SPAK-ut të marrë masa më të rrepta dhe të mos lërë pa përgjigje rastet që sipas saj kanë mbetur pezull. Në të njëjtën linjë, shënjestrimi i “Brahon”-it shërben për ta konkretizuar kërkesën, duke e lidhur kritikën ndaj drejtësisë së re me emra dhe përgjegjësi të pretenduara.
Në fund, PD e ripërsërit pretendimin se drejtësia po funksionon me standarde të ndryshme, dhe se SPAK-u duhet të ndryshojë qasjen. Për opozitën, prova e kësaj qasjeje të diferencuar vjen përmes krahasimeve që ngrihen në publik, kritikave të drejtpërdrejta për Altin Dumanin dhe kërkesës për arrestimin e Ballukut, ndërkohë që emri Brahon del në fokus të reagimit të radhës.
Botuar fillimisht në Albeu
