Tijjani Reijnders ka një rrugëtim që të vë në mendje se sa larg mund ta çojë këmbëngulja. Në ditët kur Phil Foden dhe Erling Haaland po tërhiqnin vëmendjen e botës me paraqitjet e tyre, mesfushori holandez po përjetonte një realitet shumë më të thjeshtë: ai punonte në një supermarket. Për disa vite, futbolli i dukej larg, ndërsa detyrat e përditshme e lidhin me raftet, skanimet dhe oraret e punës.
Reijnders tregon se “Nëse vazhdon të stërvitesh kështu, nuk do të të zgjidhja as unë” ishte fjalia që i ndryshoi mënyrën e të menduarit. Ai e lidh këtë moment me një periudhë të vështirë kur ambiciet e tij nuk përputheshin me atë që po merrte në fushë. Në moshën 19-vjeçare, ndërkohë që emrat e mëdhenj po luanin rol në skenën evropiane, ai thotë se po punonte në Aldi, jo në stadiume.
Pas shkollës, ai ngiste biçikletën drejt supermarketit dhe punonte për disa orë në ditë: mbushte raftet dhe skanonte produktet. Kjo rutinë, siç e përshkruan vetë, nuk ishte ajo që ai kishte imagjinuar për të ardhmen. Ëndrra e tij ishte futbolli, por në atë kohë i dukej sikur po largohej gjithnjë e më shumë. Ndërkohë, ai ishte pjesë e ekipit U19 të PEC Zwolle, por nuk po merrte minutat që shpresonte.
Ai shprehet se luante për ekipin U19 të PEC Zëolle, megjithatë minuta nuk po i vinin. Madje, arriti një moment kur nuk ishte as në listën e skuadrës. Kjo situatë i solli zhgënjim dhe vendosi të fliste me të atin. Reijnders rrëfen se babai erdhi ta shihte në stërvitje, dhe më pas i tha një mesazh që u bë i paharrueshëm për të.
Kur e dëgjoi, i dha ndjesinë sikur ëndrra po i mbyllej. Ai përshkruan se në rrugën për në shkollë qante aq shumë sa mezi shihte rrugën. Në atë moment mendoi se gjithçka kishte marrë fund. Megjithatë, më vonë atë mbrëmje ndodhi një kthesë tjetër: babai i dha një mesazh të dytë, duke i thënë se kishte talent, por duhej të punonte më shumë. Kjo diferencë mes kritikes dhe besimit, sipas mënyrës si e rrëfen, e bëri të kuptojë se problemi nuk ishte fundi i rrugës, por intensiteti i përpjekjes.
Reijnders tregon edhe reagimin e nënës, teksa ai e priste mbrojtjen e saj si gjithmonë. Por kur e pa në sy, ajo tha: “Tijjani… ai ka të drejtë”. Ato fjalë, siç shpjegon ai, e “zgjuan” dhe e larguan nevojën për justifikime. Që nga ai moment, ai thotë se nisi të stërvitej dyfish më fort: vrapime shtesë, palestër dhe punë individuale. Çdo ditë e shndërroi në një hap të ri drejt ëndrrës, duke e bërë realitetin më të vështirë të punës një pjesë të domosdoshme të rrugës së tij.
Një kritikë e ashpër e ktheu Tijjani Reijnders drejt suksesit
Për të, kjo periudhë nuk ishte thjesht motivim i përkohshëm, por një angazhim i qëndrueshëm. Pak vite më vonë erdhi kontrata e parë profesionale me AZ Alkmaar. Më pas, rruga e tij mori trajektore që pak vite më parë dukeshin të pamundura: nga AZ Alkmaar kaloi te Milani, ndërsa më vonë u bë pjesë e Manchester Cityt. Në rrugëtimin e tij pati edhe momente të vështira—huazime, pritje për një shans dhe dyshime nëse do t’ia dilte ndonjëherë. Por ai tregon se nuk u dorëzua.
Sot, Tijjani Reijnders shihet si një nga mesfushorët më të vlerësuar në futbollin evropian dhe është pjesë e projektit të Manchester Cityt. E gjithë historia e tij lidhet fort me një ide të thjeshtë: edhe kur rrethanat të çojnë larg fushës, puna e përditshme mund të të sjellë aty ku ëndërron. Ndërkohë, ai po vazhdon të shkëlqejë edhe me Holandën, me synim të veçantë në Botërorin 2026.
Botuar fillimisht në Telegrafi
