Më 13 qershor 2007, ekipi i Unitetit shpalli një konkurs 15-ditor për flamurin dhe stemën e Republikës së Kosovës. Nisma u paraqit me detaje të qarta rreth asaj se si duhej të dukeshin propozimet dhe çfarë duhej të respektohej në dizajn. Konkursi synonte të sillte zgjidhje që i përmbahej “frymsës dhe përmbajtjes së propozimit gjithëpërfshirës për zgjidhjen e statusit të Kosovës”.
Në rregullat e konkursit, theksi vihej te përputhja me kërkesat simbolike dhe shmangia e elementeve që mund të krijonin interpretime të panevojshme. Në veçanti, në propozime nuk duhej të përdoret asnjë simbol shqiponje. Po ashtu, kandidatët udhëzoheshin që të mos përdorin ngjyrat kuq e zi, të lidhura me flamurin e Shqipërisë. Për të njëjtën arsye, në konkurs u kërkua të mos përdoren edhe ngjyrat kuq, kaltër dhe bardh, të cilat lidhen me flamurin e Serbisë.
Këto kufizime kishin për qëllim të ruanin identitetin vizual që synohej për Kosovën, pa i vendosur propozimet në korniza të ngjashme me simbole të tjera shtetërore. Konkursi u organizua si një garë dizajni me pjesëmarrje të gjerë: u dorëzuan gati një mijë punime. Interesi i lartë solli shumë alternativa, por vetëm disa prej tyre mund të plotësonin kërkesat e vendosura, si nga pikëpamja e ngjyrave ashtu edhe nga ajo e simboleve.
Pas përzgjedhjes, versioni që përdoret sot u lidh me punimin e dizajnuar nga Muhamer Ibrahimi. Ky variant ka gjashtë yje të bardha të vendosura në një hark sipër një harte të artë të Kosovës, në një sfond blu. Sipas konceptit të dizajnit, ato yje përfaqësojnë gjashtë grupimet kryesore etnike të Kosovës. Kjo skemë vizuale e ka bërë flamurin lehtësisht të dallueshëm dhe, njëkohësisht, e ka kthyer në element që shpreh bashkëjetesën e komuniteteve brenda vendit.
Si u përcaktuan rregullat e konkursit për flamurin e Kosovës
Ndërsa konkursi lidhej me periudhën para pavarësisë, flamuri i Republikës së Kosovës u adoptua më vonë nga Kuvendi i Republikës së Kosovës menjëherë pas deklarimit të pavarësisë së Kosovës nga Serbia më 17 shkurt 2008. Ky është momenti ku dizajni i përzgjedhur kaloi nga propozim në identitet zyrtar shtetëror. Adoptimi i flamurit e forcoi më tej nevojën që simbolet e reja të kishin bazë të qartë rregullatore dhe kuptimore.
Pas miratimit të tij, vijoi edhe pasqyrimi publik i flamurit dhe i përfaqësimit shtetëror në hapësira të ndryshme të kryeqytetit. Qytetarët vijuan ritin e zakonshëm nga bulevardi në rrugët e kryeqytetit, duke kaluar nga ministritë, rruga “Myslym Shyri”, drejtoria e Policisë, sheshi “Uillson” dhe duke dalë drejt bulevardit e qendrës sërish. Kjo lëvizje përfshiu pjesëmarrjen e publikut në një format që lidhej me përcjelljen e shenjave shtetërore dhe me ritin e organizuar në ditë të rëndësishme për institucionet.
Në këtë kontekst, rëndësia e konkursit të vitit 2007 del edhe nga mënyra si u vendosën kufizimet në propozime. Moslejimi i përdorimit të simbolit shqiponjë, si dhe shmangia e ngjyrave kuq e zi dhe kuq, kaltër dhe bardh, tregojnë se organizatorët kërkonin një formulim simbolik të veçantë për Kosovën. Me gati një mijë punime të dorëzuara, gara krijoi një bazë të gjerë alternativash, nga ku doli dizajni i Muhamer Ibrahimit, i cili më pas u shndërrua në flamur zyrtar.
Flamuri, me hartën e artë dhe gjashtë yjet e bardha në hark, u konceptua për t’i dhënë kuptim strukturës etnike të vendit, në një mënyrë që lexohet edhe vizualisht. Miratimi nga Kuvendi i Republikës së Kosovës më 17 shkurt 2008 e mbylli ciklin e vendimmarrjes që nisi më herët, me shpalljen e konkursit më 13 qershor 2007. Nga konkursi 15-ditor, tek përzgjedhja dhe më pas adoptimi i flamurit si shenjë zyrtare, historia e këtij simboli tregon se identiteti shtetëror u ndërtua përmes një procesi të strukturuar me rregulla dhe me pjesëmarrje të gjerë.
Botuar fillimisht në Bota Sot
