Në një shkrim të publikuar në rrjet, kundërshtari politik i drejtohet zhvillimeve para 7 qershorit, duke e vendosur theksin te pretendimet e tij se pushteti nuk merret me “ëndrra” e “dëshira” e as me “bashkëpunim me armikun”. Teksti argumenton se vota vjen nga sovrani, jo nga presionet, dhe se populli “ia jep votën me dëshirë e vullnet” Kryeministrit Albin Kurti.
Sipas këtij qëndrimi, pretendimi kryesor është se kundërshtarët politikë po e akuzojnë popullin të cilin, sipas autorit të shkrimit, e kanë vjedhur për 25 vite sa kanë qenë në pushtet. Në tekst përmenden edhe vendime që, sipas argumentit të dhënë, lidhen me “faljen e territoreve” dhe me marrëveshje të dëmshme me Serbinë, të karakterizuara si tradhti ndaj atdheut.
Artikulli flet më pas për Veriun, duke e përshkruar si “de facto” të kontrolluar nga Serbia. Teksti thotë se ish-udhëheqësit e deriatëhershëm kanë qenë të gatshëm ta dorëzojnë mbi 17% të territorit, të cilin e lidh me një deklaratë të Hashim Thaçit. Në këtë pjesë përmendet edhe formulimi “ndarja e veriut është realitet”. Më tej, ura e Ibrit përmendet si kufiri me Serbinë, me pretendimin se autorët e shkrimit thonë se nuk është kaluar pa lejen e Radoiçićit, i quajtur “major i asaj të cilën ju e keni vendosë”.
Sipas rrëfimit në tekst, edhe pse ura e Ibrit ishte pengesë dhe kalimi kërkonte leje, u ndërtuan dy ura të reja dhe “po përgatitet edhe e treta”, por jo si rezultat i politikave të kundërshtarëve politikë që përmenden në shkrim. Më tej, shkrimi pretendon se janë “përzunë grupet terroristo-kriminale” dhe se ndikimet e tyre janë ndjerë edhe në pjesë të tjera të vendit, duke përfshirë komunat me pakicë serbe. Thuhet se këto grupe, sipas tekstit, po tentojnë ta “dirigjojnë shtetin” në veri sipas reagimeve dhe urdhrave që vijnë nga Beogradi.
7 qershori: populli s’e jep votën kur pushteti vjen me bashkëpunim ndaj armikut
Shkrimi thekson se në këtë fazë kundërshtarët nuk po reagojnë, as si qytetarë dhe as si udhëheqës partiakë, me qëllim që të ndikojnë në rezultatet e votimit. Në tekst thuhet se “le të digjet shtëpia” vetëm që të merret pushteti, që më pas cilësohet se do të vazhdohet aty ku është lënë, me pretendime për “krim, hajni dhe tradhti ndaj popullit dhe atdheut”. Për autorin e këtij qëndrimi, populli jo vetëm që nuk i do, por “iu urren” ata që përmenden.
Në vijim, teksti paraqet pretendimin se në veri “po frymohet shqip” dhe se, sipas autorit, opozita i është bashkangjitur një liste serbo-shqipfolëse. Thuhet se kjo listë, për ta pamundësuar ardhjen e Kurtit në pushtet “sipas marrëveshjes”, do të bashkohet, sepse “të gjithë janë në një vijë”. Shkrimi vijon duke përmendur bashkëpunim të ngushtë, si edhe figura politike nga Tirana dhe Beogradi, duke e lidhur këtë me kontrollin dhe ndikimin në institucione.
Teksti përmend edhe një rast të përshkruar si “grabiti ish-presidenten”, duke e vënë atë nën kontroll e ndikim. Në shkrim shtohet se janë bërë marrëveshje e veprime sekrete “e pas shpine” me persona e grupe që përmenden me emra, si Gjuriq, Grenell dhe oligarkë shqiptarë të lidhur me ta. Po ashtu përmendet se ish-presidentja është kthyer në LDK duke tentuar të shpëtojë veten dhe Abdixhikun, të cilët në tekst përshkruhen si të dështuar. Përmendet edhe një referencë për jetën politike dhe ekonomike, me fjalorin që e lidh me lagjen “fukarenjve Marigona”.
Në pjesën përmbyllëse, shkrimi i kthehet argumentit kryesor: populli nuk do “sundohet nga hajdutokriminelët” dhe se, sipas autorit, këta mbahen “të paraprirë” nga “komandantë e gjeneralë”. Thuhet se figura të tjera, sipas tekstit, veshin maskat për të mos u identifikuar, ndërsa këta të përmendur fshihen pas flamurit me tri shkronja të arta UÇK. Për këtë arsye, teksti thotë se populli nuk pranon t’ia japë votën opozitës, “respektivisht Serbisë”, sepse zbatohen kërkesat e saj, duke përmendur edhe deklarimin që, sipas tekstit, kërkon largimin ose likuidimin e Albin Kurtit.
Porositur si mesazh final, shkrimi përmend se “me Kryeministrin Albin Kurti në krye të Qeverisë”, populli do t’ia japë votën atij që, sipas tekstit, punon për popull, shtet, komb e atdhe. Në fund paralajmërohet se “nesër më 7 qershor” do të fitojë populli shqiptar dhe se, sipas qëndrimit të dhënë, do të dështojnë “të dy Vuçiqët”, ai i Tiranës dhe ai i Beogradit. Teksti mbyllet me pretendimin se statusi politik i kundërshtarëve do të mbetet ai i opozitës, dhe se disa nuk do ta kalojnë pragun.
Botuar fillimisht në Bota Sot
